با گذشت بیش از یک ماه ، خانواده داغدیده هنوز بی سرپناه هستند

با گذشت بیش از یک ماه ، خانواده داغدیده هنوز بی سرپناه هستند


اسکار گومز متوجه صفحه ای از یک آپارتمان در زیرزمین در یک چراغ قوه در کوئینز شد.

در سال 2011 ، او به دنبال یک آپارتمان برای خود ، خواهرش و دختر 10 ساله اش ، لیسیوم بود که در پرورش گومز کمک کردند. این سه نفر به همراه دیگر اعضای خانواده بزرگشان در خانه ای اجاره ای در وودساید زندگی می کردند. با این حال ، مالک در حال فروش ملک بود و می خواست آن را خارج کند.

شکار خانه جدید ناامید کننده بود. چندین صاحبخانه به مهاجران بدون سند اجاره می دهند. با این حال ، صاحب آپارتمان زیرزمین با اسناد نسبتاً کمی از آنها استقبال کرد ، احتمالاً به دلیل عدم رعایت این کد. سقف ها بسیار کم بود. نور طبیعی و تهویه کافی وجود نداشت. تنها چیزی که نیاز بود یک توصیه نامه از طرف صاحبخانه قبلی و اثبات اشتغال بود.

گومز اتاقی را با پنجره کوچک جلوی آپارتمان گرفت که کمی بیشتر از تشک های دوقلو بود. لیسی و مادرش در اتاقی بودند که پنجره نداشت. راهروی کوچکی که بین اتاق خواب ها کشیده شده بود ، آشپزخانه شد. هوا تنگ و تاریک بود ، اما با 1250 دلار در ماه ، این چیزی بود که می توانستند دریافت کنند.

گومز گفت: “این یک تغییر چشمگیر بود. ما فضای بزرگی داشتیم. ما یک آشپزخانه بزرگ ، یک اتاق نشیمن ، یک حمام بزرگ داشتیم.” “سپس رسیدن به یک آپارتمان کوچک سخت بود.”

با گذشت سالها ، خانواده به زیرزمین و سپس به آپارتمان طبقه اول در بالا نقل مکان کردند. در مجموع ، 15 نفر ، از جمله چهار خواهر و برادر گومز ، شرکا و فرزندان آنها ، در خانه ای کوچک در وودساید ، هزاران مایل از شهر گوئرو مکزیک ، جایی که گومز در آن بزرگ شد ، تماس گرفتند.

آنها با هم به عنوان سازنده ، پرستار بچه و خانه دار برای اقتصاد نیویورک کار می کنند. گومز و دو برادر دیگر قفسه هایی در سوپرمارکت گذاشتند. با این حال ، اعضای خانواده همیشه برای آشپزی ، نظافت و سرگرمی بچه ها آنجا بودند.

سپس باران بارید. در هنگام بارندگی های شدید ، گاهی اوقات یک یا دو اینچ آب در برخی از قسمتهای زیرزمین تجمع می یابد. معمولاً خانواده وسایل خود را برداشته و جارو زدن را شروع می کنند.

این قبل از آن بود که بقایای طوفان ایدا ماه گذشته با یک جانور رکورددار به شهر حمله کند. بیش از 3 سانتی متر باران روی آنها بارید و آپارتمان زیرزمین آنها و همه چیز را در آن ویران کرد. اکنون ، بیش از یک ماه بعد ، گومز و خانواده اش هنوز به دنبال سرپناهی هستند ، چیزی غیر از مسکن غیرقانونی در زیرزمین. با این حال ، اگر آنها وضعیت قانونی ، حساب های بانکی و خطوط اعتباری ندارند ، ممکن است چاره دیگری نداشته باشند.

خانواده گومز در سال 2011 به زیرزمینی در وودساید نقل مکان کردند.

نخور

خانواده گومز در سال 2011 به زیرزمینی در وودساید نقل مکان کردند.

اسکات هاینس / گاتهامیست

ویویر پارا کانتارلا ، “زندگی برای قصه گفتن”

در شب مهتابی ، گومز در آپارتمان زیرزمین خود – با جارو در دست – ایستاده بود در حالی که فاضلاب از توالت و دیگر وسایل لوله کشی جریان داشت. به زودی او در آب عمیق زانو در حال بالا آمدن افتاد. او جارو را ترک کرد و برادرزاده های 10 ماهه و 9 ساله اش را بیدار کرد و آنها را به محل امن در آپارتمان بالا برد. چند دقیقه بعد ، او برای دریافت اشیاء با ارزش – گذرنامه و سایر اسناد ، پول نقد – برگشت اما آب تقریبا به سقف رسید.

“ما شاهد ناپدید شدن رویاهایمان هستیم. چیزهایی که سالها کار خواهند کرد. ما همه چیز را از دست دادیم ، “گومز که به سختی سخنرانی احساسی خود را به پایان رساند گفت:” من یک مرد وفادار هستم و بارها از خدا خواسته ام که این اتفاق برای ما نیفتد. “

با این حال ، او خانواده خود را خوشحال می کند. در آنسوی جاده بروکلین-کوئینز ، یک خانواده سه نفره از جمله یک نوزاد در خانه خود غرق شدند و هشت نفر دیگر که آن شب در آپارتمان های زیرزمین جان باختند ، اکثر آنها ساکنان غیرقانونی بودند. اگر گومز در طول طوفان به خواب رفته بود ، معتقد بود که تعداد کشته شدگان در شهر به او ، خواهرزاده هایش و خواهرش می رسد.

گومز بعداً به رمان نویس گابریل گارسیا مارکز اشاره کرد و گفت: “ما باید خدا را شکر کنیم که زنده ایم.” “دیگران هرگز چنین شادی نداشته اند. آنها زندگی نکردند تا داستان بگویند. “

مگس های میوه ای که زیرزمین پوسیده را گرفته بودند ، اکنون به طبقه بالا حرکت کرده اند.

مگس های میوه ای که زیرزمین پوسیده را گرفته بودند ، اکنون به طبقه بالا حرکت کرده اند.

نخور

مگس های میوه ای که زیرزمین پوسیده را گرفته بودند ، اکنون به طبقه بالا حرکت کرده اند.

اسکات هاینس / گاتهامیست

طوفان و پیامدهای آن بار دیگر توجه را به موضوعی جلب کرد که نمایندگان نتوانسته اند به آن بپردازند. تعداد نیویورکی هایی که در آپارتمان های زیرزمینی کنترل نشده زندگی می کنند 100000 نفر تخمین زده می شود ، اما گروه های حامی برآورد می کنند که این تعداد دو برابر بیشتر است. هیچ حساب رسمی یا توزیع جمعیتی وجود ندارد.

اما حامیان مسکن می گویند که موضوعات مشترکی بین کسانی که در زیرزمین زندگی می کنند می بینند.

وی گفت: “آنها بیشتر مهاجر هستند ، بیشتر افرادی از خانواده های مختلط هستند. آنها کارگران اصلی هستند. آنها کمترین حقوق را دارند. “آنتا سیچاران ، مدیر اجرایی شرکت توسعه اجتماعی چایا گفت. “آسیب پذیرترین ساکنان نیویورک در آپارتمان های زیرزمینی زندگی می کنند.”

یک ماه بعد ، شهردار بیل دو بلاسیو طرحی را برای توضیح به ساکنان زیرزمینی و راهنمایی تخلیه چگونگی جلوگیری از اثرات مهلک سیل های فاجعه بار دیگر در شهر ارائه کرد. تا فصل طوفان سال آینده ، مدیریت اورژانس شهر باید با گروه های اجتماعی برای تهیه ثبت آپارتمان های زیرزمینی همکاری کند.

اما یک راه حل بلند مدت برای جلوگیری از خسارت های آتی در مناطق سیل زده مستلزم سرمایه گذاری حدود 100 میلیارد دلار برای ارتقاء فاضلاب است ، مقامات می گویند که این شهر نمی تواند بدون بودجه زیاد فدرال پرداخت کند. تلاش های قبلی برای کدگذاری خانه های زیرزمین پس از قطع بودجه شهر برای برنامه آزمایشی در اوج همه گیری COVID-19 در سال گذشته متوقف شده است.

دی بلاسیو همچنین تأکید کرد که با توجه به بحران مسکن ارزان قیمت شهر ، او به آژانس های شهری برای افزایش مسکن غیرقانونی فشار نخواهد آورد.

“من فکر نمی کنم واقع بینانه باشد که بگوییم هیچ کس زندگی نمی کند [illegal basement apartments] چون بلد نیستم نیازمندان به کجا خواهند رفت. “اما ، البته ، ما به مردم نیاز داریم تا در امنیت باشند. این مسئله واقعا مشکل است. ”

یک ماه بعد ، خانواده گومز هنوز به دنبال مکانی برای زندگی هستند.

یک ماه بعد ، خانواده گومز هنوز به دنبال مکانی برای زندگی هستند.

نخور

یک ماه بعد ، خانواده گومز هنوز به دنبال مکانی برای زندگی هستند.

اسکات هاینس / گاتهامیست

“ما به خانه نیاز داریم”

بیش از یک ماه پس از وقوع سیل ، اقلامی که باید از آپارتمان زیرزمین خانواده گومز نجات داده شوند هنوز در جلوی خانه انباشته شده و با پارچه ای آبی پوشانده شده است. زندگی خطرناک است.

گومز از آژانس فدرال مدیریت اضطراری درخواست کمک کرده است زیرا فرزندانش شهروند ایالات متحده هستند ، اما منتظر تأیید بودجه است. در همین حال ، او ، خواهر و دخترش لیسی ، با خانواده خود در آپارتمانی در بالای خانه سیل زده خوابیده اند. در حال حاضر ده نفر در یک آپارتمان سه اتاق مشترک هستند. افراد دیگری که در زیرزمین زندگی می کردند پراکنده شدند و خانواده های بزرگ آنها در دیگر مناطق کوئینز باقی ماندند.

خانواده به مدت دو هفته گاز و آب گرم نجوشاندند. دسته ای از مگس های کپک زده میوه که روی دیوارهای زیرزمین رشد می کردند ، اکنون به طبقه بالا حرکت کرده اند.

چند شب در هفته ، بعد از شیفتی در سوپرمارکت ، گومز گروهی از دوستان خود را هدایت می کند و رقص های سنتی محلی مکزیک را تمرین می کند تا برای دختر دوستش آماده شود. Quinceañeraبه لیسه ، اکنون 19 ساله است ، اولین سال کالج خود را به صورت پاره وقت شروع کرد.

"تنها چیزی که ما نیاز داریم یک خانه است ،" گفت لیچی گوتیرز ، 19 ساله.

نخور

لیسی گفت: “این بسیار استرس زا است زیرا شما می گویید:” اوه ، من جایی ندارم که بروم ، فقط تکالیف خود را بی سر و صدا انجام می دهم. “

او گفت: “ما فقط به خانه نیاز داریم.” اما هیچ کس در خانواده نمی تواند زندگی در زیرزمین را تصور کند.

گومز گفت: “ترس ، اضطراب ، عدم اطمینان وجود دارد.” “وقتی باران شروع می شود نمی توانید بخوابید.”

اما همانطور که ده سال پیش بود – هنگامی که او برای اولین بار صفحه ای از آپارتمان را دید که اکنون در حال ترک آن است – جستجوی خانه جدید چندین موانع ایجاد می کند. سایر اعضای خانواده در هفته های اخیر توسط صاحبان خانه رد شده اند. گومز معتقد است که به دلیل وضعیت مهاجرت مورد تبعیض قرار می گیرد.

وی گفت: “اگر شهروند یا مقیم قانونی نیستید ، اجاره یک آپارتمان بسیار دشوار است.” مانند این است که مهاجران اجازه ندارند از مسکن مناسب برخوردار شوند. “

ارسال نظر

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *